Aşık Viyolanın İntiharı

Bir hülyalı nehrin kenarında Yorgun ve solgun bir evcik vardı Yaşlı bir viyolonist ve yanında Bir şuh keman ve bir de viyola vardı Ev kırık dökük ama dipdiri bir aşk vardı Evdeki viyola, yeni ve cazibeli kemana aşıktı İkisi hep yanyana dururlar, aşkı yaşarlardı Ama yaşlı müzisyen hep kemanı alır çıkardı Viyola beklerdi zarif ve edâlı kemanın yolunu Gece gelirdi keman öperdi viyolanın kolunu Bir gün dalgın geldi keman, konuşmadan uyudu Bir viyolonsele kapılmış, unutmuş viyolanın ruhunu Viyola âh u enînle söyler; ben aşk viyolasıyım yalan yok Ancak ben sever ben inlerim kemanıma en çok Keman kadar ünüm olmasa da aşkımın emsali yok Yalnız bendedir sevda, çellolarda böylesi yok Dinle beni göremezsin viyollerde benim gibisini Bir gün çok ararsın ama bulamazsın izimi Keman tutulmuş çelloya yüz çevirir viyoladan Çello bacaklardan öte yol bilmez ki Bense aşkın bağrındayım, der viyola durmadan Kemansa çellonun aşkıyla sermest inlemekte tutkudan Bir gün yaşlı müzisyen viyolayla çıkar evden Caddede açılıverir viyolanın kutusu birden Üstünden nice arabalar geçer viyola ses vermez Gövde ezik, teller kopuk, viyola d'amour geri gelmez Gültekin Avcı Gültekin Avcı şiirleri