Kehkeşanlardaki Notalar

Ey teniyle zamanı, gülüşüyle hazanı örten kadın Hangi ışıksız kalmış gezegenlerin ağıtlarında Hangi boğucu hafakanların puslu bağırlarında Belki antik bir kitabın yitik satırlarında saklısın Sen ki unutuşun bile hatırlamak istediği andın Dokunamadığı sevgilerde solan ömrün anlamıydın Seni anmak için doğmuş bir lügatin kapağıydın Titreyen bir mabedin eşiğinden geçerken Sen yürüdükçe taşlar kavuştu hafızalarına Göğsümdeki uyanan kehanetleri beklerken Küllenen tanrılar bile sükut etti hezeyanlarına Enigmalarla mühürlü bir yazgının sancısıydık Her yaşamda unutulmuş bir lejandın yankısıydık Ne İndra’nın topuzu ne Varuna’nın büyülü ağları Ne Rüstem’in gürzü ne Ne Krişna’ın diski, ne Odin’in mızrakları Bizi bulunduğumuz yerden döndürebilir artık Gölgemiz bile birbirine zincirli duadır, semalarda uçardık Yalnız tanrılar hatırlıyor bizi, sahralarda koşardık Ey sislerle kaplı nehirlerin mahzun çehresi Bir yıldız gibi düştük Tanrıların sararmış mısralarından Ve ihtiyar ve gaddar ve köhne ve amansız zaman Anmak istemediği bir kâbus gibi geçti yaşamlarımızdan Rüzgâr, beni bir çam yaprağının bilge kıvrımına sardı Orada senin adınla titreyen bin yıllık bir sır vardı Sisle kaplı yamaçlardan inerken sana dair düşünceler Hakikati bulan her gölgededir senin suretinden izler Unutulmuş ilahi bir senfonidir bu, kehkeşanlardadır notaları Kadim bir inzivada çözülüyor hep zamanın boğumları Yıldız haritalarında asla bulunmaz kaderin taşralı kıvrımları İç içe geçmiştir mâhur sonsuzluklarımızın anaforları İçime işledin, her sessizliğe anlam yükleyen fikri Ne Müzlerin sesi kaldı kulağımızda ne Simurgların zikri Mezar taşları kadar suskunuz sönmüş bir güneşin altında Ebed sonatının adagiosunda ağladık bir ömrün kıyısında Şimdi karanlık bir mahzendeyim arar gözlerim seni Zamanın arkasında bir çukurdayım bulmalıyım çehreni Aştım sonunda ifritleri, gölgeleri, yılanları ve ateşleri Karanlıkta bir kadın var, tanıdım o yosun gözleri İşte durduk yıldızsız bir ebediyetin ucunda Ruhlarımız çoktan buluştu bir kelimenin burcunda Artık ne Kerberos parçalar, ne Akheron soldurur bizleri Araf’ı geçtik bile Dante’nin Komedya’sındadır izleri Gültekin Avcı-Siirt, 2000 Gültekin Avcı şiirleri