Asumân ve Hânumân

Bana aşkı sorarsın ey mükedder mahrûh Aşk odur ki; biri solarken öteki doğan tek ruh Sende ben, bende sen olan kalpteki nûh Kavuşmak belki bir sürûr, belki bir sınavdır Ayrılıksa iki yüreği mesheden mahzun duâdır Her secdede adınla ağarır içimdeki her gece Senli dualar yükselir hep geceler müddetince Ölüm gelir beni benden alır kalırım sana Gün gelir seni senden alır kalırsın bana Son yaprak düştü, ben benden geçtim, bilmem sende ne kadar yaşarım Sen benden geçme, sende ve senle yaşar, bende biter mâkûs yaşamım Sendeki benle sen de kanatlan göklere Bendeki senle bulurum seni takılma hiç sözlere Bekledim seni yıllarca âsumândaki âşiyânımda Sonunda geldin, şimdi âsudeyim hânumânımda