Güneşin Kışa Dokunduğu Yer
Kış, gökyüzüne perdesini usulca çekmiş,
gün ışığı dar bir geçitten geçiyor.
Güneş, çatılara değmeden önce
bir ömrün yorgunluğunu taşıyor.
Yazın gölgesine sığındığımız ışık,
şimdi avuçlarımızda aranıyor.
Mevsimler aynı gökyüzüne bakıyor,
ama her yüz başka bir sıcaklığı özlüyor.
Özlemek, uzakta olanın ışığını içinde taşımak.
Bulutlar ışığımızı arasa da
güneş her gün yeniden doğar,
bazı kavuşmaların ufkunda akşam kalır.
Kışın güneşi erken çekilir gökyüzünden,
ardında yarım kalmış bir aydınlık bırakır.
Sevda, kalbin en soğuk yerinde bile
kendi ışığını içinde saklar.
Serkan sebepsizceaşk