İçimdeki Bahara Tutun Kardelen
Kar bütün güzelliğiyle coğrafyanın üzerini örterken,
bir beyazlık çöker zamanın omuzlarına.
Köklerin karanlığında saklı bir mevsim,
henüz adını koymadığım bir baharı bekler.
Ayaz, dalların dilini susturur,
rüzgâr eski izleri başka yönlere savurur.
Sen, toprağın unuttuğu bir ihtimal gibi,
karanlığın içinden ışığa tutunursun.
Hangi kış saklayabilir rengini,
hangi soğuk susturabilir içindeki güneşi?
Bir çiçeğin boynunda eğilen beyazlık,
belki de gökyüzüne verilmiş sessiz bir sözdür.
İçimdeki bahara tutun, kardelen!
Henüz açmamış bir çiçeğin yazılı bir ömrü var.
Kar erir, mevsimler kendi yolunu bulur.
Güneş çekilirse üzerinden, sen sevdaya tutun.
Serkan sebepsizceaşk