Güneşten Önce / Feride

İnsanları düşünüyorum Feride duru suya yazıyorlar hikâyelerini buğday tanesine başaklara kuru ekmeğe, zeytin çekirdeğine yokluğun diğer adı kardeşlik buralarda ışık saçıyorlar kara kara yüzlerinden birlikte yanıyorlar Feride üç yüz altmış beş gün tarlanın ortasında yanıyorlar hep birlikte erkenden uyanıyorlar sabaha güneşten önce ilkleri seviyorlar ilk akşamdan dalıyorlar uykuya ilk rüyayı gören güne ilk uyanan onlar anı yaşıyorlar, soluksuz geceyi geçiyor günler düz yoldan önce yokuşu seviyorlar zoru seviyorlar yenilmeyi, yenmeyi de hayata bağlanıyorlar Feride tüm kaygılardan uzak yaşarken inciri seviyorlar, reçelini de dağları seviyorlar yemyeşil bağları, kara üzümü ve kara toprağa akıtıyorlar alın terlerini güneş altında bir başka yanıyorlar yanıp da sevdalanıyorlar sevdiklerine al yanaktan öpüyorlar sevgiliyi sevdikçe yanıyorlar gününden önce ölüyorlar özgürce bir köy mezarlığında hesapsız, kitapsız bir başka sevdadır yokluğun adı Feride işte böyle geçiyor buralarda hayat kuş uçmaz kervan geçmez ey hayat sevmek kolay değildir seni karın tokluğuna yaşamak anlattığımdan da zor çekip gitmek herkesin bileceği iş değil