İçsel Tünel

İnsanın bir zahiri bir de bâtıni dünyası vardır Zâhiri dünyasındaki dışsal yaraları görüp Saracak çok hekim vardır da Bâtıni dünyasına inip içsel yaraları görüp Saracak hekim yoktur ne fayda. İçsel yolculukta ne fııtınalar kopuyor Ne ağaçlar devriliyor,ne dallar kırılıyor Ne güneşler doğuyor,ne güneşler batıyor Yel oluyor hayaller,uçup gidiyor sulara Çığ altında kalıyor gözü yaşlı umutlar… Ruhlarda açılan görünmez çentikler Her çentikten akan görünmez kanlar Ruhların boğazında düğümlenen acılar Acının toprağıda filizlenen tohumu yeşertmiyor. İçsel tünelde nice yaralar açılıyor Görmediği gözlerin Nice yarlar açılıyor Pek derin. Kıvılcım düşüyor yüreklere Hekimler acz içinde Zaman çaresiz Dağların bile yüreği sızlıyor Sönüp gidiyor canlar tünel boşluğunda… Zümrüt gözler akıp kayboluyor,toprağa Yaş oluyor kınalı yaprağa… Hüzn tutuyor gövde ve dallar Ve kahır damlar çimenlere İsyankâr! Akar da damla damla Akdeniz,gözlerinden Haberi olmaz kimsenin Feryat eder de dağlar bile Kulakları sağır,gözleri kördür hekimlerin. Sönüp gidiyor canlar tünel boşluğunda… Zümrüt gözler akıp kayboluyor,toprağa Yaş oluyor kınalı yaprağa… Hüzn tutuyor gövde ve dallar Ve kahır damlar çimenlere İsyankâr! Akar da damla damla Akdeniz,gözlerinden Haberi olmaz kimsenin Feryat eder de dağlar bile Kulakları sağır,gözleri kördür hekimlerin.