Nasıl Geçti Habersiz O Güzellim Yıllarım

Bazen öyle bir susarsın ki... Sessizliğin, kelimelerden daha çok şey anlatır. Yüreğin konuşur yalnızca Gözlerin ise usulca geçmişe göç eder. Bir ömür gelir oturur yanı başına. Çocukluğun... Gençliğin... Sevdiklerin... Ve bir kelebek gibi konar yüreğine; Dokunmaya kıyamaz, Uçup gitmelerinden korkarsın. Derin bir nefes alırsın... Yılların yükünü taşıyan bir "ah" dökülür dudaklarından. Birer birer canlanır hatıralar; Kimi bir tebessümde, Kimi bir vedada, Kimi hiç Dinmeyen bir özlemin koynunda... Gülüşlerin kalmıştır amanın tozlu raflarında. Ellerini uzatırsın... Ne çocukluğuna yetişebilirsin, Ne de gidenlere... Çünkü hepsi, Bir düş gibi dağılmıştır ömrünün yollarına. Ve sonra... Bulut iner gözlerine. Sessizce süzülür yaşlar kirpiklerinden, Yanaklarına düşen her damla, Buram buram hasret kokar. İçinden kopup gelen derin bir iç çekişle, Uzaklardan bir şarkı ilişir kulaklarına: "Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım..." İşte o an anlarsın... İnsan en çok, Geri getiremeyeceği zamanlara ağlarmış. Giden yıllara... Eksilen sevdalara... Yarım kalan hayallere... Ve yine susarsın... Çünkü bazı acıları Ne kelimeler anlatabilir, Ne de gözyaşları... Onları yalnızca Yürek taşır, Ömür boyunca...