Zaman...

Zaman... Ben çöktüm; en çok da senin ardından yıkıldım. Zaman geçti, ben eksildim Ne tuaf ki yine ben senin yokluğuma senden önce alıştın. Sevsen de, gururun sevginden eksik değildi. Sen geldin, ben beceremedim. Ben geldim, sen denemek bile istemedin. Belki de haklıydın... Belki de birlikte olsak bile mutlu olamazdık. Çünkü iki deliden bir akıllı etmezdi ki... Sen beni kırık dökük yanlarımla sevdin, Bense eksik kalan daha olmamis yanlarımla. Biz, kısacık bir zamana koskoca bir ömür sığdırdık. Unutulmayacak özlemler, yarım kalmış aşklar bıraktık ardımızda. Şimdi nereye baksam senden bir iz, Belkide nereye dönsen benden bir eksik var. En çok da "biz" kaldı içimde; Ne yaşayabildiğimiz kadar gerçek, Ne de unutabildiğimiz kadar uzak. Zaman geçti... Ama senden kalan hiçbir şey geçmedi. Ben hâlâ aynı yerde, Senin yokluğuna yeniliyorum. Hiçbir zaman adın bana yabancı gelmeyecek, Ama bana hissettirdiklerin de hiç eskimeyecek. Çünkü bazı insanlar gider, Bazı hikâyeler yarım kalır. Ve bazı vedalar, Bir ömür insanın içinde yaşamaya devam eder.