Kar
Her zamanki bir kış mevsimi günü
Başlamak üzereydi
Pencereye yönelip, perdeyi çektiğimde
Ayakta, balkon camı önünde:
Beklemediğim, sürpriz duruyordu karşımda.
Gökten bir dokunuşla
Beyaz cennete dönüşmüş gibiydi dünya.
Göz alabildiğine her yer:
Ağaçlarda, dalların ucunda,
Kiremetlerde,
Bahçe kapılarının saçaklarında.
Manzarayı seyrediyorum.
Kar, doğanın üzerine
Sessizce giydirilmiş
Beyaz bir elbise sanki.
Gökten kar taneleri halen iniyor;
Kimi duvar diplerine,
Kimisi rüzgârla savrularak.
Yağan karın altında
Dışarıdan bağrışmalar geliyor.
Biraz uzaktan
Neşeli çocuk sesleri yayılıyor etrafa.
Kuş cıvıltıları...
Ve uçuşan,
Tüyleri iyice kabarmış kuşlar
Pencere önlerindeki
Yemlere doluşuyor.
İçerideyim.
Dünya beyaza bürünürken,
Zaman,
Pencerenin önünde
Biraz duruyor,
Doğanın kendine has
Tebessüm diliyle.