Kara Pelerinli Kadın

İlk sevda, son sevdaya gebedir Serap’a Bir damla gözyaşı Geçmişi içine alan Kayıp ülkelerin, kayıp dağlarında Çoban ateşi, düşlerimi yaktığım... -küçük sevdalar Cüce anılar biriktiriyor karşı sahil- Yabancı bir gölge bulutlandırıyor gökyüzünü Tomurcukları kopartılmış çiçek bahçesi Köklerini çekiyor yeryüzünün Olmayan bir kilim nakışlıyorum Ölüyorum yüreğim!.. Sensiz dışarıda ölüyorum... Annem sana dönsem Artık sığamam İçine sığamazken insan Hiçbir dere yatağı taşıyamaz anıları En dik yamaçta ne kadar durabilir Ne kadar direnir akmamak için su... Yağmur mürekkebime damlıyor Yayıyor beni defter sayfalarına Yalnız kara kaplı ajandalara sığıyor içim. Zengin bir köleyim artık Rahmaninov’un notaları arasına sıkışmış Kırmızı olmayan kan rengi dudaklarım Uçsuz bir denizde Yapraksız mevsime bakıyor gözlerim Uzayıp gidiyor zaman Soruyorum İnsan ne kadar gizleyebilir gölgesini güneşten? Tutsak kaçışla, geri dönüş arası ne kadar zaman tutar! Tutku ne kadar sürer diye sorsam size Bilmezsiniz Korkunun korkusuzluğu olur mu? İşte böyle bir zamanda yaşıyorum Kanayan dizlerim ve çocukluğum İkiz bir sevda yaşıyorlar yüreğimde Yalnızlığı, bilir misiniz? Bilir misiniz yalnızlıkta çoğalmayı? Hiçbir yağmuru kaçırmasam Hepsini çırılçıplak içime alsam Söner mi ki yangınlarım? Kokuşmuş insanlar dolaşıyor beynimde tek seçenek çürümekse Kapıyorum kapılarımı Ve suçumu itiraf ediyorum: Sizin dünyanızda , sizin cinayetlerinize ortak oldum Artık cezamı aramaya çıkıyorum.