Sarmal

Salih Köseoğlu’na Kentlerin yalnız çocukları Büyümekle büyümemek arasında dururlar Onların sözlüğünde abartı yoktur Onun yerinde şöyle yazar; iki bakış arası duraktır Şehirlerarası yolculuklara el sallayan Düşleri çok eski zamanlarda paslanmış çocuğun Bakışları sığmaz gözbebeklerine de Alın çizgilerinde tamlanır Çocuk başka çocukları taşıyacak gibidir Yürüyüşüne şiirin Uzun sevdanın kısa çöplü kırgın çocuğu, sevgili kardeşim; Sesimiz her zaman taşınacak sesimize Nedir istediğim bilir misin? Bilerek doğur, bilerek öldür çocuklarını Ki, kan yaşam denizine akabilsin mavi Sarmal sarmakta beynimize zaman Başımıza iğreti yağmakta bizim. Bir gün istersen eğer Bir sapan daha yaparım sana Yürek ağacından kesilmiş en güzel çataldan. Düşünüyorum da anımsadıklarımız Yaşadıklarımızın ne kadar da azı. Bakışlarımızın kaçamak oluşunun altında yatan da bu. Şimdi bir düş ağrısı yaşanırken beynimde Kendimi deryasına bırakıyorum insanın Sözüm kısayı uzatmasını bilmeyenlere değil Sözüm, sözleri beslemeyi bilenleredir Dilerim düşlerin, düşlerimiz ağrısız ölür