Kömür
Mamak’a sonbahar gelişi gibiydi.
Eser yoktu yeşilliklerden.
Yollarda olsaydım keşke bende.
Avazım çıktığı kadar söyleseydim şarkılarımı, ağlasaydım.
Ama kendimi tuta tuta değil hıçkıra hıçkıra
İçimdekileri kusarcasına.
Boşalsaydı içim şarkıdaki kömür depoları gibi
İçinde kirini pasını,
Ciğerlerime işleyen kömür tozunu bırakmak yerine
Belki birkaç güzel cümleyle kalsaydı
Ne güzeldir yolarda olmak şimdi.