Lakrimoza

Divus’un göz kapaklarında gün ağarıyor erguvanî ve heveskâr ufuklar, fezanın alnında doğum lekesi gibi çatlıyor vitröz gibi parlayan o parabolik nehirde, bir bamboşatta unutulmuş kadim ışık gibi kara hâtemli lejander kuğular, ölümle sevişen notalarla süzülüyor yüzeyde Yapraklar eski kıtanın sayfalarını çeviriyor yıldızlar metruk dualar gibi titriyor boşlukta ve arza medyûn yağmur bulutları müntehir cümlelerden sızarcasına beliriyor Ne olur gecikmeden gel ey sevgili, Semalar yine içlendi yağmur başlıyor Tavanı leylak kokan bir unutuş yurdunda yıldızlar gözyaşlarında mahzun parlayışlarda hayal meyal hatırladığın epiloglarda, o süblim ve paradizyak diyarlarda gecikmeden gel ey dilasûde, bekliyorum hala o sisli rıhtımlarda Sevda taşkınları bu çağrıyı yineledi köylerin ve tepelerin kesif sükûtunu dinledi Yüzyıllık çınarları ve ıhlamur ağaçlarını Hatırlar mısın Nora, konuştuğumuz ormanı? yağmur bahçelerinin tenha yollarını ak saçlı dalgaların dilfezâ fısıltılarını mükedder ve filarmonik çam ormanlarını denizin çağlayıp uğuldadığı o gün batımını yabani güllerdeki reyyâların serenadını zambaklarla karışık o acı günün her anını kumral saçlarında fildişi yaz akşamlarını, Hatırlar mısın? Abelard ve Heloise bizim kadar sevmiş miydi? Diana ve Atalante senin kadar güzel miydi? Bir trafik kazası aldı getirdi beni buraya Sen ki idealar âleminden sürgündün Felekler hercümercinde arza düşmüştün Artık dayanamıyordun bu diabolik dünyaya Yine bayılıp düşmüştün sana meftun yerlere Bu kez eller üstünde geldin lakrimoza tepelere Şimdi yan yanayız bu âşıklar nekropolünde Ellerimiz İşaya’nın ellerince göklere açılmış Çarmıhımız İsa’nınki gibi kanla boyanmış Bak makberde glayöller açıyor sevdalım Tut o mezellettin kahrındaki patetik elimi, Dirilerden daha diri ölülerle tanışalım