Ne İsmin Kalır, Nede Cismin!
BEN:
İSTERDİM Ki,
HER ŞEY KALMALIYDI!
TUZUNDA,HATTA TADINDA,
FAKAT BİR KAÇ İSTİSNA
DIŞINDA,
“SADAK’I PEK GÖREMEDİM!
“PEK ÇOK KADAINDA”…!
GEREK MUHABBET’İ ,
GEREKSE, SOHBET’İ,
BİR KENAR’A AT.
FAKAT!
TUZ, EKMEK KUL HAKKI,
SORARIM NEREDE KALDI?
TÜM BU SAYDIKLARIMI,
GÖREMİYECEK KADAR,
YA KÖRDÜN, YAHUTTA. “ŞAŞI”!
SEN KENDİNİ NE ZANNETTİN?
BELKİDE”BULUNMAZ,
BURSA, KUMAŞ’I…!
ŞİMDİ GELELİM,
MADOLYANIN ÖTEKİ,
YÜZÜNE,
HEP ALTTAN ALAN BENDİM,
YANLIŞLARINI SAYMADIM AMA
SANIRIM BİR DÜZİNE,
BAKARSIN GÜNÜN BİRİNDE,
TEPEM’İN YAYI ATAR,
BU GEMİ, BATAR MI,
BATAR.
GERİDE,
NE: C İ S M İ N.
NE, İ S M İ N,
NEDE: RESMİN KALIR.
Ç Ü N K Ü,
ANLADIM Kİ,
BU BÖYLE GİTMEZ.
NE ACIDIR Kİ,
SENDEN NE ŞİİR NE ROMAN,
EN KÖTÜSÜDE
TARİH DAHİ!
NE SÖZ,
NEDE SUAL ETMEZ. . . !
BANA KALIRSA,
KAÇACAK YERİN KALMDI.
MAZİ OLDUN, MAZİ,
A M A!
SANA SON BİR ŞANS,
GEL BULALIM,
B İ R T E R A Z İ,
ÇINAR AĞACININ,
KALIN bDALIN’A ASARIZ,
SEN BİR KÜFEYE,
BEN DİĞER KÜFEYE,
HİÇ OLMAZSA, GÖRÜRÜZ!
HANGİMİZ”,
“AĞIR BASARIZ”
Ali GARBİOĞLU /İSKENDERUN