Sen Gi̇di̇nce

Sen gidince İstanbul gitti benden Harra düştü bu beden Bütün insanlık ağladı Zamansız gidişine Bütün nisanlar Susadı gülüşüne Bütün baharlar Hasret kaldı dönüşüne Sen gidince Göçmen kuşlar göç etti Martılar uçtu gitti Denizlerin suyu çekildi Balıklar karaya vurdu Kumrular sevmeyi unuttu Hafif bir rüzgar Bütün kalelerimi yıktı Sen gidince Her çiçeğe bir gözyaşı Her anaya bir ağıt Bana da yüzlerce şiir düştü Küsse de kalem kağıt Yazmaya mahkum olduğum Büyülü gözlerin için... Sen gidince Gururumu taşlara Başımı duvarlara vurdum Yitirmedim umudumu Köprüler kurdum Uçsuz bucaksız uçurumlara Bir tek sana kavuşmak için Sen gidince Bütün yollarım kesildi Bütün dallarım kırıldı Dünyam zındana döndü Her sokağa bekçi Her sabaha nöbetçi oldum Bir tek seni koklamak için Sen gidince Karlarda sakladım umutlarımı Yağmurlarda Aradım göz yaşlarımı Kanatarak açtım Gölgene avuçlarımı Bir tek sana sarılmak için Sen gidince Bulutlara çizdim Yıldızlara yazdım Yüreğime kazıdım Bu sevdayı Günlerce bekledim Gelmedin... Kışlardan güneş Karlardan ateş topladım Bütün ölümleri erteledim Bir tek sana dokunmak için Sen gidince Uykuları haram kıldım Yaşlı gözlerime Acılar yükledim Yorgun dizlerime Rastlayamadım izlerine Ama sözümü tuttum Yanarak için için Lakin Unutmayı Unuttum Seni unutmamak için 20 Şubat 2019