Ateşin Gözyaşları şiiri, İsimsiz Şair şiirleri

Ateşin Gözyaşları Şiiri

Bir kıvılcım yaktı küle çevirdi
Sardı dört biryanı savurdu yıktı geçti
Nice hayvanlar yanarak can verdi
Dayanmadı yürekler mum gibi eridi

Evler kül oldu canlar yandı
Kurudu dallar toprak ağladı
Yeşil öldü nefes kalmadı
Bir kıvılcım ciğerleri yaktı

Bulutlar kurudu gökyüzü karardı
Feryat çığlıkları dağları sardı
Rüzgar alevleri savura savura taşıdı
Yer gök toz duman doğa ağladı

Can pahasına gece gündüz demeden
El ele yürek yürege ateşle savaşıldı
Bir kıvılcım yaktı dağı taşı ocağı
Doğa yandı biz yandık canlar yandı
Bir kıvılcım nefesimizi geleceğimizi çaldı