KİLİTLİ KALDIM Şiiri
KİLİTLİ KALDIM
Yokluğun içimde bir mapushane avlusu,
Yedi kat yerin dibinde vurulmuşum.
Akşam çöker, duvarlar konuşur üstüme üstüme,
Seni ararım o kör karanlıkta,
Seni, o eğilmez,
O kavgamın güzelliği yüzünü...
Gittin.
Umutlarımın boynunu büktün de gittin.
Kavgamın ateşiyle ısıtırdım ellerini
Bilmezdim içindeki o sinsi tecridi.
Bir sarmaşık gibi sardı içimi kırgınlık,
Kilitli kaldım kendi göğsümün hücresinde,
Anahtarları fırlatıp attın uçurumlara.
Seni güneş bilmişim, heyhat!
Sen ki gecemi zifiriye kesen bir ayazmışsın.
Sende yaşattığım o çocuksu,
O deli ihtimaldi güzel olan,
Onu da vurdun kalbinden,
Serdin yere.
Şimdi gecenin en dibinden,
En kuytu yerinden
Seçemem yüzünü,
Uzaksın kapkara
Bütün ışıkları söküp aldın da heybenden,
Bana yalnız bir gölge bıraktın yaralı.
Sessizlik, tetikte domdom kurşunu.
Ben o kapkara gölgenin içinde,
Tüm barikatların arkasında,
Senin kayıp,
O namussuz güzellikteki yüzünü ararım...
14.06.2000
7 kez okundu.