Savaş KARADUMAN

Kızım Helin’e (4) Güneşinden Kızıl kıyamet açıp solan renginden Doğuşundan/ batışından

Alır başımı senden çekip giderdim Yüreğimdeki yangınlara sebep olmasan Ve ben; aşkın alevinde yanıp kül olmasaydım eğer… Gülüşünden çekip giderdim inan

Gülüşü resimlerde ve yaşamımızda baki kalan çocukların şiiridir… Yalandı; Çocukluğuma savaş açan gazete manşetleri Devletin merhametli ve şefkatli eli

Şiir mi? yoksa bir masal mı yazılan? Yürüdü; Denizin kıyısında yalın ayak adımlarla İskelede; çok eski bir anıyla göz göze bakışıp durdu bir an

- kısa kes ey şair! İçinde yaşadığımız bu kan çölünde Zamanı değil şimdi En olmaz düşler ve çiçeklerle aşka şiirler yazmanın…

İçiyorum; avuçlarımdan taşan duru bir su gibi Yana yana… Kana kana… Doya doya… Sen hiç tükenmiyorsun Yağmur olup masmavi gülüşlerle damlıyorsun

22 Eylül… kızımın doğum günü… Sabah sabah… çisil çisil damlayan hüzünlü bir yağmur var dışarda… Kızımın beyaz yakalı ve mavi önlüklü resmi karşımda… çerçeveden ha fırladı ha fırlayacak…boynuma ha sarıldı ha sarılacak… aldığım her nefeste güneşli baharlar, çiçekli kırlar , dağlar ve ovalar gibi burnumda tütüp duran kokusu… yüreğimde buram buram hasret… Eee neylersin yazmaktan başka… TUT ELLERİMİ… BİRBİRİMİZE ÇOCUK KALALIM BİRAZ… Kızım Helin’e (7) Yasaklı…

İşkencenin şiiri yazılabilir mi? Hem kurbanı, hem tanığı olunduğunda sanıldığı gibi hiç de kolay olmuyor. Kâğıda kaleme hiç uzanamadığım günler oldu… Bazı günler “Eylül kanayan bir çocuk” gibi “çok kan kaybederek” tek bir cümle dahi kuramadan saatlerce takılıp kaldığım oldu şiirin başında… “Yüreğimin kıyısına mavi mavi dalga dalga çarpan kadın… “ (Annem) bir bayram günü ziyaretinde; kışlanın önüne her gün geldiğini, uzun günlerin ardından (Hasan abim ve benim) bitlenmiş ve üzerinde kurumuş kan lekeleri olan çamaşırlarımız kendisine verildiğinde “kötü durumda ama çok şükür yaşıyor” olduğumuzu anladığını ve sevinçle eve nasıl koştuğunu, evde çamaşırlarımızı koklayarak nasıl ağladığını… O zamanlar minicik olan yeğenim Evrim’i “hadi gel Hasan’ıma, Savaş’ıma ağlayalım” diyerek kendine nasıl sırdaş yaptığını ve nasıl günler boyu sayıp dökerek birlikte ağladıklarını, ahırda sütünü sağdığı inekleriyle her gün konuşarak nasıl dertleştiğini ve her gün yollarımıza nasıl gözyaşı döktüğünü… İç çekerek ve heyecanlanarak anlattığında bu şiir kafamda iyice şekillendi. Uzunca bir süredir de hep aklımdaydı. 12 Eylül 1980 darbe döneminin ağır işkencelerine uğramış ve çok ağır bedeller ödemiş olan bir kuşağın hikâyesini yaşadıklarım ve tanık olduklarım üzerinden yazmaya çalıştım. Bedenimi(zi), yüreğimi(zi) ve ruhumu(zu) öldürmeye tam teşebbüs ederek ağır yaralı bırakan işkencenin ve işkencecilerin dile, söze ve şiire bir türlü sığdıramadığım aşağılık ve iğrenç davranışlarını elbette yazamadım…

Bir aksilik çıkar Bu gece gecikirsen eğer bana Kaygılanma… Aklın bende kalmasın sakın

Gözleri bir içim şiir Gözleri gurbet, gözleri hasret Gözleri ümitli bir aşk sahnesi Gözleri sevinç

Issız bir adaya düşsek birlikte “o üç şeyi yanımıza almasak” Kimse kurtarmaya gelmese bizi “modern” dünyadan Sıfırdan başlasak her şeye

Bir şiir uzattı Elinde miydi? Gözlerinde miydi? Aklından mı? Yüreğinden mi çekip uzattı -vallahi de billahi de- görmedim