ADINLA YANDIM

Adınla yandım Külleri avuçlarımda saklayarak Karda ve rüzgârda Üşüyen bir kuş gibi titreyerek Nehir özleminle akıyor Ay ışığını sürükleyip uzaklara Kan kırmızı güller Kalbimde sessizce açar Her yaprağında Bir vedanın izi kanar Sonbahar güneşi gibi gittin Sessiz, sarı Eski bir fotoğrafın solan kenarı gibi Seni bekledim Soğuk rüzgârda yalnız bir ağaç Dallarımda donmuş hatıralarla Geceler omzuma kar gibi çöktü Şehir uzak bir masal oldu Bir tren düdüğü geçti içimden Ve bütün yollar sana çıktı Şimdi ay, kırık bir ayna gibi Gölde titreyerek susuyor Ben hâlâ adını Rüzgârın savurduğu yapraklara fısıldıyorum 22.04.1996