BANA BİR AŞK BORÇLUSUN
Takvimler sessizliğe uyanır bu şehirde,
Geceden kalma hüznü sürer sokaklara sabah.
Her köşe başında senden eksilmiş bir şey,
Her pencerede içeri girmeyi unutmuş bir akşam.
Taş duvarlardan adını geçiriyor rüzgâr,
Senden sonra tamamlayamadı
Hiçbir mevsimi bu şehir.
Ben hâlâ zamanın uğramadığı bir yerde,
Gelmeyecek bir yolun kıyısında duruyorum.
Bir biletim var cebimde,
Üzerinde ne şehir yazıyor ne de tarih.
Yalnızca seninle başlayıp
Sana varamayan bir yolculuk...
Oysa içimde sana ayrılmış
Kaç mevsimlik söz, kaç ömürlük susuş var.
Ben sana kışın ortasında açan papatyalar gibi baktım
Karın altında bile köklerinden vazgeçmeyen
Bir bahara inanır gibi.
Sen,
Hayatın bana söylediği en güzel yalan mıydın,?
Yoksa geç kalmış bir gerçeğin
Kalbime bıraktığı ilk iz mi?
Bilmiyorum.
Bildiğim, yıllardır kapalı duran içimin
Seninle bir kez aralandığı
Orada, bütün yenilgilerine rağmen
Hâlâ sana inanan bir masumun yaşadığı.
Kaç kez adını aradım soğumuş kahvenin dibinde,
Kaç gece bir fincanın sessizliğine
Sığdırdım söyleyemediklerimi.
Telve dağıldı, sabah oldu,
Ben yine aynı cümlenin başında kaldım
Ya bir gün gelirsen...
Ben senden saraylar istemedim,
Gökyüzünü avuçlarıma koymanı da.
Korkularımı bırakabileceğim bir çift el,
Sustuğumda içimde kopan fırtınayı duyabilecek
Yeterdi bir yürek.
Bir akşam,
Yorgunluğunu kapının dışında bırakarak eve dönmek
Mutfakta demlenen çayın buğusunda
Günün bütün ağırlığını unutmak,
Aynı sofrada iki ayrı hayatın
Birbirine yabancı kalmaması...
Benim düşüm buydu sevgili
Geçmişimin kırıklarına dokunurken
Canımı acıtmamayı,
Gözlerime baktığında
Anlatamadığım yılları da görebilmeyi...
Şimdi aramızda söylenmemiş sözler,
Aşılmamış yollar, suskunluğa bırakılmış günler var.
Yine de seni, sol göğsümün altında
Haritalara sığmayan bir memleket gibi taşıyorum.
Belki bir gün, yıllardır içimizde biriken
Bütün kışlar usulca çekilecek dallarımızdan.
Geçmişin hesabını sormadan,
Birbirimize geç kaldığımızı söylemeden
Yeniden başlayacağız.
İşte o gün, sevgili,
Sana bir ömürdür içimde büyüttüğüm
O sözü söyleyeceğim
Bana bir aşk borçlusun.
Öyle birkaç güzel sözle ödenecek,
İlk fırtınada unutulacak bir borç değil bu.
Ben senden geçmişimin hesabını,
Kırılmışlığımın bedelini istemiyorum.
Yalnızca sevebilmenin yeniden mümkün olduğu
Bir hakikat istiyorum.
Birlikte susmayı, birlikte gülmeyi,
Aynı yağmurda ıslanıp
Aynı sabaha uyanmayı...
Birbirimizin yarasını kanatmadan,
Sevgiyi bir alacak verecek meselesine çevirmeden
İki insan olarak birbirimizi seçmeyi...
Sana yalnızca yıllarımı vermedim
Kimseye göstermediğim bir yanımı,
İçimde son kez çaldığım o kapıyı da açtım.
Şimdi yollar aramızda daha fazla büyümeden gel.
Bu ayrılıklar mesafeyle değil,
İnsanın içinde susmaya alışmasıyla başlar.
Eğer sen de bir zamanlar
Aynı hayalin kıyısında durduysan,
Gel.
Ne geçmişi yeniden yaşayalım
Ne de birbirimize verilmemiş sözleri sayalım.
Yalnızca birbirimizin gözlerine bakıp
Bu kez gerçekten kalmayı öğrenelim.
Ben senden bir ömür değil,
Bir ömrün hakkını verecek kadar sevgi istiyorum.
Benim sana borçlu olduğum hiçbir şey yok artık
Seninle yaşanabilecek bir hayatın
Ödenmemiş bir bedeli var içimde.
Bana bir aşk borçlusun...
Gel, bu kez birbirimizi bekletmeden ödeyelim.