AHH BERFİN

Ahh Berfin... Dağların alnında unutulmuş bir kar tanesi, Sessiz ve erişilmez... Rüzgârın taşıyamadığı bir sır, Geceyle sabah arasına sıkışmış Eski bir türkünün kederli nefesi. Hangi mevsimin kadınısın söyle? Baharın avuçlarında açan bir badem çiçeği mi? Hazanın, yapraklarını toprağa bırakırken İçinden geçen o son sessiz dua mı? Gülüşün, dağların doruğunda, Karın ağırlığını omuzlarında taşıyan Berfin... Biraz inatçı, Biraz küskün, Biraz da dünyaya geç kalmış bir bahar. Yaşam, kış uykusundan ilk nefesini Yüzünde almış gibi. Hüznün... Yüzyıllardır dokunulmamış bir taşın İçinde sakladığı soğuk kadar derin. O gülüşe her rastlayışımda, Buz tutmuş bir mevsimin Yeniden geçiyorum içinden. Kim bilir kaç gece Ay ışığını omzuna alıp yürüdün yalnızlığa? Kaç kez yıldızları sayarken Eksilenin gökyüzü değil, Kalbin olduğunu anladın? Bak... Dağlar hâlâ adını söylüyor rüzgâra. Dereler, taşlara çarpa çarpa Hikâyeni anlatıyor uzak vadilere. Uçurumun kenarında unutulmuş yankı, Adını her andığımda Bir parçamı daha bırakıyorum geçmişe. Berfin, İnsandan çok Mevsim kırılması gibisin. Dağın gölgesi, Derenin susuşu, Akşamın gözden kaybolan son kuşu... Belki de sen hiçbir mevsime ait değilsin. Berfinim... Saatler eskidi gözlerinde, Takvimler sarardı avuçlarında, Kimsenin duymadığı bir çöküş İçine gömdün kırılan umutlarını. Kıyılarında durup yoruldu zaman. Ne kadar yol alırsa alsın, Ne kadar eskitirse taşları… Yolları… Gözlerinde duran o mahzun ışığın önünde Bir gün mutlaka diz çöker. Tatlı hüzünler unutulmaz, Bazı isimler silinmez, Bazı insanlar geçmez ömürden. Sen de öylesin Berfin... Dağların kalbinde açıp Rüzgârın bile koparmaya kıyamadığı Yalnız bir çiçek... 06.06.2026 (Yeğenim Berfin Ekmiş’e)