AŞK PAŞADA BİR AKŞAMÜSTÜ

Biliyorum o porselen vazoyu sen kırdın Gecenin bir yerinde yağmur kesilince Kırık porselenlerin tıkırtısı kaplar sokakları Şimdi sen hangi tramvaya binsen yaralı Hangi caddeden geçsen o ince sızı Avuçlarında çırpınan o maral birden susar Ayna derler adına bir felaket resmi Bakarsın başkalarına dağıttığın o bonkör güven Mavi bir sis gibi dağılmış yalnızlığında Hafiften bir poyraz eser Taksim’den aşağı Gençlik dediğin ne ki komuta edilmez bir rüzgâr Sokaklar yüzler düşler kalır o ıslak kaldırımlarda Ama dur Bu yol bu karanlık bu çıkmaz sokak senin Artık kimsenin gölgesinde soluklanmak yok Kalbinde o devrimci uyanış sessiz ve dipdiri Varsın kırılsın o vazolar Varsın kırılsın porselenler Sen o caddelerde o karanlık bulvarlarda Kendi elinle kan kırmızı çiçekleri büyütmeyi öğreneceksin 11.06.2003