AŞKIN MEVSİMİ

İlkbaharda… Yağmurdan sonra toprak kokusu, Sabırsız nabız açmamış tomurcukların Yeşil bir ışık, Sardunya Sen yürürsün… Çiçeklenir kaldırımlar Aşkın ilkbaharı, Yüzen pamuk bulutlar Telaşsız öten kuşlar Eller, saçlar, susuşlar, Bir çayın buharı, Akşamüstü pencereye düşen eğik güneş, Rüzgârda savrulan ince bir etek sesi… Yaz, Meyvelerin ağır kokusu. Büyür geceler Konuşmaya başlar ten Ay, gümüş bir mendil Dalgaların kıyıya tekrarı Uzakta vapur sesi… Dönüşür ayrıntısına sevmenin Yasemin kokulu geceler. Toplanmış alnın sessizliğinde Sonra sonbahar İner aşkın üzerine. Yavaşça, ürkütmeden. Kalınlaşır sesler, Kahkahalarda birikir düşünce Sonbahar aşkı eksiltmez… Derinleşir. Sevmenin gerçek hâli Kalışın mevsimi. Pencerelerde rutin yağmur sesi, Masada unutulmuş bir kitap, Ilık kahve fincanları, Akşamın erkenden çökmesi… İçli renge boyar sevgiyi. Mevsim kaybeder, Yaprak döker, kararır, Kökler derine gider sessizce. Kışa gelince… En sadık yüzüdür kış. Şehrin sesi kısılır karda İçine gömülür beyaz düşünce Tipinin savurduğu karanlık Birinin “buradayım” demesi Yeniden kurulur evren. Kış aşkı gösterişsizdir. Çok konuşmaz. Eller ceplerde arayışta, Sıcak bir çorba. Susarken çıkan nefes buharında, Buğunun üstüne yazılan isimler… Kış gecelerinde anlaşılır en çok… Hangi kalbin yanında Çözülüp yumuşadığını… Döner mevsimler Tekrar gelir ilkbahar Ağaçlar açar çiçek, Yeniden parlar deniz. Her aşkın içinde Taşır bütün mevsimleri. Birini severken aynı anda Çiçek açar, terler, solar ve üşür kalbi. 28.10.2009