AŞKSIN SEN

Kanlı kanatlarında akşamın İki kuş geçiyordu göğümüzden Ellerimizde çoğalan bir sonsuzluk Öğrenilmemişti hiç ayrılık Sanki dünya tam o yerde Kalbimizin attığı yerde duracaktı Bir daha öyle sever mi insan Taşlara sürtünerek büyüyen rüzgârı Seni kederime kattım ben Eski bir şehrin ışıkları gibi Saçların vardı geceyi saklayan Kimsenin dokunamadığı Bir memlekete benziyordun Haritası eksik bırakılmış Yaraları açık Umutları yağmalanmış. Aşksın sen Gitmeye yakın gelişlerin Çalgısız şarkılar gülüşlerin Dudağımda kalan acı kahve Yaz ortasında düşen ayaz Karanlığın en aydınlık tarafı Ben ülkende ismi unutulmuş bir yolcu İstasyonlarda sabahlayan Valizine hasret dolduran Derdindim senin dağınık Bir gün batımı, Ufka yetişemeyen Renkler kadar eksik ve güzel Pencereleri açıyorum şimdi Biraz sen çıksın diye içimden Her seferinde kar kokulu bir bahar olup Dönüyorsun geri Hangi sokağa saparsam izin Hangi şarkıya tutunsam sesin Hangi kadının gözlerinde kalsam Bir gölgen gelip oturuyor yanıma Aşksın sen Külünden çoğalan yangın çiçeği Kaybettikçe büyümeyi öğreten Sarmaşıklar gibi gel biraz daha yaklaş Dolanalım zamana Eksilmesin ömrün sesi Gidiyordun arkana bakmadın Ben yorgunum uzun yolların Bir adım daha atsaydım Omuzuna değecekti gözlerim Sesin avuçlarımdaydı Ama avuçlarım yoktu Sonra karıştın kalabalıklara Sokaklar sustu Işıklar söndü Aşksın sen Dokunuşumu sende bıraktım Adımı sende unuttum Ey baharın aklımı dağıtan kokusu Ey durmadan açan yara En derin yerimden baktın bana En uzak kıyında kaldın Gözlerine korkmadan baktığım O kadını arıyorum. 26.01.1994