AVUÇLARIMDA DÖNDÜRDÜM DÜNYAYI
Oyuncak uğramadı çocukluğuma1
Ne bir vitrin göz kırptı adıma,
Ne bir hediye paketi çözüldü
Dizlerimin önünde.
Çocukluğum…
Uzağında kaldı başkalarının eskittiği mutlulukların
Toprağa indim.
Çamur topladım yağmurun yumuşattığı yaralardan
Avuçlarımda döndürdüm dünyayı.
Bir traktör yaptım önce.
Demirden değil, özlemden.
Ardına biçerdöver sürdüm,
Sarı başakları,
İçimde büyüyen eksikliği biçsin diye.
Koyunlar yaptım.
Kuzular yaptım.
Köpekler, kediler...
Oyuncağım oldu
Hayal dünyamda olan ne varsa
Dakikalarca yoğurdum çamuru.
Parmaklarımın arasında
Yalnızlık şekil değiştiriyordu.
Bir ev yaptım sonra.
Kapısı vardı,
Dönecek kimsesi yoktu.
Penceresi vardı,
İçine bakacak bir çocuk yüzü yoktu.
Güneşe bıraktım hepsini.
Kurusunlar istedim.
Belki gerçek olur,
Güneşte sertleşen çamurdan hayallerim.
Felek, dokunur ilkin çocukların hayallerine
İlk oyunda kırıldı tekerlekler.
Biçerdöver dağıldı.
Koyunların başları koptu.
Sonra evimin duvarları
Avuçlarımın içinde çöktü.
Her kırılışta yeniden eğildim toprağa.
Yoksulluk, öğretmez bilirim
İnsana sahip olmayı,
Yapmayı öğretir kuzuların sessizliğinde
Satın alamadım çocukluğumu
Yoğurdum.
Kuruttum.
Kırdım.
Yeniden yaptım.
Şimdi dönüp bakınca geriye
Çamurla oyuncak yapmıyormuşum
Bir çocuğun eksik bırakılan sevincini
Şekillendiriyormuşum avuçlarımda
Güneş altında çatlayan
Çamurdan yaptığım oyuncaklar değilmiş
Her seferinde
Biraz da çocukluğummuş.
(Tarihsiz ve Tarifsiz)