BİR KADININ SAÇLARINDA BİR ŞEHİR KAYBETTİM

Unutulmuş bir akşamüstüydü Şehir, vaktinden önce büründü matemine. Ben, zihnimin tenhasında yine seni büyütürken, Sen çoktan meçhul bir trenin kompartımanında Rayların sarsıntısına bırakmıştın gölgeni. Şimdi hangi iklimlerin mukadderat sız elleri dolaşır O hüzünlü buklelerinde, bilmem… Ufukta titreyen bir mendil havalandırsan uzaktan, Bu taş binalar sarsılır mı meçhul İçimde kırk yıldır sessizliğe direnen o harabe konak, Senin yokluğunun tek bir sarsıntısıyla Bir gecede yerle bir olur. Şehir, kandillerini birer birer söndürdü bu gece Zifiri örtüsünü üzerime sermekte. Islak kaldırımlarda adımlarım kadar uzun Çetin bir gece... Herkes kendi muayyen kaderinde Sen o soğuk buğulu camın arkasında bir hayal, Ben ise kentin izbe bir sokağında tek başıma. Zamandan geriye bir tek ben kaldım, Bir de sabaha ulaşmaya ömrü yetmeyen o kadim, O mağlup alışkanlıklarım. Sana bakmak, Bütün alfabeleri sıfırdan inşa etmek gibi bir mucize. Sonra ansızın bir harf eksildi alfabemden Noktası düşmüş, tek başına ve kimsesiz… Bir Elif misali bir başıma yalnızım Hikâyemiz... Bir kadının ak gerdanına kondurulan o utangaç, O mahcup öpücük kadar kısa ve uçucu. Sana hangi nazarla baktıysam Hey öyle baktım hayata Gecikmiş, Kırgın Avuçları bomboş. Şimdi hangi mısraa sığınsam Ucu senin gurbetine teğet geçiyor Hangi sokağa adım atsam İçimdeki kentin yerine, Senin gittiğin trenin sesi yankılanıyor. İşte böyledir benim hikâyem. Her gece kendimi yine O kimsesiz iskelede bulurum. Deniz köpürmüş, öfkeli Kuduz dalgalar bileklerimi döverken Kentin tamamı birleşmiş de beni biraz daha Eksiltmek istiyor sanki. Sen yoksun. O zifiri karanlıkta bir ben kalırım geriye, Bir de mısraların arasına gizlenmiş, Sahipsiz, Boynu bükük O mahzun hasret. Bir an daha dursam, Sanki bu karanlık beni de yutacak Alıp götürecekler sanıyorum… Sabaha karşı bir tren daha yarar geceyi Ben ise bir kadının rüzgâra kapılmış saçlarında, Bütün bir şehri göz göre göre yeniden kaybediyorum. 25.08.2026