BİR YER VAR BİLİYORUM

Bir yer var, biliyorum, Her şey söylemek mümkün. Gecenin en koyu mavisiyle örtülü bir kıyı. Dalgalar mısralara dönüşmeden Ağlar kendi halinde. Orada duruyorum, Boğazımda bir düğüm, Dilimin ucunda binlerce yıldız Ağzımdan çıkan sadece bir iç çekiş, Bir yarım hece, Bir “ah” ki, Tüm evreni içine alan Yine de boş kalan. Gözlerimden süzülen Küçük bir nehir ayaklarımın dibinde. Parmak uçlarınla dokunsan, Belki sıcaklığını hissederim, Belki de erir giderim o dokunuşta, Tuz olurum, Deniz olurum, Sen olurum. Acının en saf hâli, Doğrudan kalbe saplanan bir ok. Kelimeler okun saplandığı yerde Kanın akışını tarif etmeye çalışan Topal şarkı. Olmayan bir nota, bir “la” bile... Derin yaralar açıyor her dize Ruhun kendi dilinde senin. Ben ise hâlâ harflerle boğuşan, Her cümlede biraz daha kaybolan, Her mısrada biraz daha susan. Uzaklardan sesleniyorum sana, Mısraların arasından, Gözyaşlarımın içinden... Belki bir tek sen Fütursuzca söylenen kelimelerin Arkasında duran o büyük, Sessiz çığlığı anlarsın. En kısa en uzun mesafe o yer. Ben yaklaştıkça Sen uzaklaşıyorsun, Sen yaklaştıkça Ben susuyorum. Gözyaşlarım ellerine değdiği an, Şarkılar susar, Kelimeler erir, Geride kalır ortak bir sessizlik. Her şey söylenmiş olsun. Ağlasam… Sesimi duyar mısın? Dokunsam… Gözyaşlarıma ellerinle? Bir yer var Tenhalarında zihnimin, Varmak isterim oraya kelimesiz, mısrasız Dilin düğümlendiği o eşikte, Yalnızca bir damla gözyaşıyla durmak. Belki o zaman çözülür sırlar, O zaman anlaşılır içimdeki fırtına. Yalnız bir ihtimal, bir teselli... O devasa "anlatamıyorum"lar, Bir tek seninle "anlatıldı" olur. 10.11.2010