BİRAZ DAHA BEKLERSEM
Unutulmuş bir akşamüstüydü,
Kentin perdesi erken çekildi üstümüze.
Ben zihnimi seninle imgelerken,
Sen çoktan bir katran trenin raylarındaki yankıydın.
Şimdi kim bilir hangi yabancı eller dokunur
O hüznün dokuduğu saçlarına.
Uzaktan göğe savrulacak bir mendil,
Bu kenti sarsar mı bilmem
Ama içimdeki o metruk ev,
Tek bir işaretinle kendi depreminde can verir.
Işıklarını birer birer söndürdü şehir
Karanlığını bir pelerin gibi serdi omuzlarıma.
Kaldırımlar ıslak
Gece, nihayetsiz bir kuyu.
Bu ıssızlıkta bir ben kaldım ayakta,
Bir de sabaha ermeyen o çürümüş,
Eski alışkanlıklarım.
Sana bakmak,
Kayıp bir dilin alfabelerini baştan yazmaktı.
Sonra tırnaklarımla kazıdığım
O harflerden biri eksildi.
Noktası unutulmuş bir Elif gibi
Yalın,
Muğlak
Yalnızım şimdi.
Herkes kendi felaketine çekildi sonunda.
Sen bir tren penceresinin pusunda silindin,
Ben ise kentin tecrit edilmiş,
Unutulmuş bir sokağında
Hikâyemiz kısaydı evet
Bir kadının boynuna düşen,
O utangaç
Mühürlü öpücük kadar.
Sana baktığım o marazi gözlerle baktım hayata
Geç kalmış,
Biraz kırgın
Çaresizliğin eşiğinde...
Hangi dizeye sığınsam
Ucu kanayan sana değiyor,
Hangi sokağa adım atsam
İçimden köhne bir tren sesi geçiyor.
İşte böyle her gece
O terk edilmiş iskelede alıyorum soluğu.
Deniz öfkeli,
Kuduz dalgalar bileklerimi dövüyor
Acımasız bir hırsla.
Sanki bütün bir şehir birleşmiş,
Benden bir parça daha koparmanın peşinde.
Sen yoksun.
Bir ben kalıyorum o zifiri karanlıkta,
Bir de cümlelerin arasına sıkışmış,
Kimsesiz ve boynu bükük o yetim hasret.
Biraz daha beklersem,
Bu karanlık beni de yutacak sanıyorum.
Sabaha karşı bir tren daha yarıyor kentin sessizliğini,
Ben bir kadının saçlarında,
Bütün bir şehri göz göre göre kaybediyorum.