ÇALINMIŞ YARINLAR
Gidememek.
Vardiya düdüğüne
Çivilenmiş bir ömür.
Gün ağarmadan çıkılan yollar,
Geceye devredilen yorgunluklar.
Paslı makinelerin gürültüsünde
Hayatı da unutturmak isterler insana.
Çalışmak.
Bir tezgâhın başında
Saatler yerine ömrünü tüketmek.
Bir lokma ekmeğin hesabını yaparken,
Patronların kasalarında büyür
Çalınmış yarınların.
Durmak.
Çünkü gitmek
Herkes için yazılmış bir kader.
Kiminin önünde sınırlar,
Kiminin önünde jandarma dipçikleri,
Kiminin önünde işsizlik kuyuları.
En kalın duvarlar
Sömürüden örülü.
Bilmek.
Her gün yeniden görmek
Açlığa alışan çocukları,
Pazar artıklarını seçen emeklileri,
Maden karasında kaybolan yüzleri.
Bundandır bu düzen
Yoksulluğu kader,
Zenginliği hak saymakta.
Öfkelenmek.
Hiçbir hak Lütuf olarak düşmedi gökten.
Ekmek de,
Özgürlük de,
Onur da
Direnenlerin avuçlarında büyüdü.
Tarihin bütün meydanları
Bunu yazıyor duvarlarına.
Direnmek.
Grev çadırlarında,
Fabrika kapılarında,
Tarlalarda, limanlarda,
Birbirine omuz verenlerin
Haykırışında saklı
Zincirler kırılmak için gelecek.
Yaşamak.
Ey kalbim,
Korkusuzca kederini büyüt.
Bu dünya birkaç efendinin değil,
Onu kuran milyonlarındır.
Fabrikaların gölgesinden,
Madenlerin karanlığından,
Atölyelerin boğucu havasından
Kalkacak olan şey
Yalnız öfke olmayacak…
Hesabı sorulan bir tarih,
Yeniden kurulan bir hayat olacaktır.
22.11.1988