ÇOCUKSUN HALA
Gök kubbe kadar geniş ufkun,
İçine kapandıkça daralıyor sokaklar.
Meydan okuduğun kadar varsın şu zamana,
Korktuğun an hiç olmamışsın gibi...
Zihninin aydınlığı gündüzün,
İçinde büyüttüğün kin gece.
Tenin neyi saklarsa saklasın,
Ruhunun üflediği kokuya bakar gerçek.
Bakma öyle durduğun yere bakiymiş gibi,
Adımın kadardır gideceğin menzil,
Bıraktığın iz kadardır ömrün.
Bir de işte paylaştıkların kadarsın
Ne kadar sevdinse, o kadar zengin.
Korkma.
Dökülen yaprakların arkası hep bahar,
Gözyaşıyla ıslanmış toprak gibi yeşereceksin.
Uğultusunda rüzgarın,
Bir kadın saçını tarar gibi fısıldar hayat sırrını
Başkasının sızısını duyduğun kadar insansın.
Bir el uzatacaksan birine,
Bırak merhametinle ısınsın parmak uçları.
Uzanırsan dokunursun yıldızlara,
Estikçe hürsün,
Toprağa sarılınca güvende...
Eksik hissettikçe yarım,
Tamamım dedin mi, upuzun bir tam.
İçindeki çocuğu öptüğün kadar çocuksun hâlâ.
15.06.1997