ÇÖREK KOKUSU
Ortasında kışın
Yalınayak bir yalnızlık,
Kar vurur,
Gecenin göğsüne
Diz çöker.
Biz ki kuytularda emmişiz zulmü,
Suskunluğumuz
Yıkar dağları
Tetik düşer,
Taze umut süzülür geceden,
Besleniriz
Mahpus avlusunda açan gülle.
Çörek kokusudur yaşamak.
Pis celladın yüzüne
Tükürür gibi sevmek...
Sıkılmış yumruklarla bekleriz şafağı,
Kanımız karların beyazına karıştıkça,
Gür fışkırır öfkemiz.
Korku
Başını öne eğer bizim duruşumuzdan,
Aşk bileklerimizde
En ağır pranga,
Söküp atamadığımız...
Pusuda susmak düşmez bize
Direnmek düşer nasırlı ellerimize
Demir dövüp
Sabrı öfkeyle büyütmek
Düşer yarınlara