CÜMLE ENKAZI

Birkaç yıldız söküyorum Susturamadığım uğultunun içinden Yüzünü hangi aynaya bıraktın da Camların dili tutuldu Hangi kapının eşiğinde unuttun gölgeni Biliyorum… Çatısından yağmur eksilmiş evler Duvarlarında susmanın küf tuttuğu odalar Çürüyen ama dağılmayan sandıklarda Saklanan eski danteller Kırk kuyudan çektiğin suyun Bir damlasını bile tanımamışsın En derin rengini boğulanlara saklar su Her şeyin sonunda Bir ünlem gibi devriliyor akşam Sen yine istersen Paslanmış günahlarını tara Tırnaklarında büyüt karanlığı Eski yalanlarını yastık yap Uyu Hadi şimdi Al şu yarım kalmış evreni de yanına Al ağzı açık bırakılmış bütün mezarları Al öksüz bırakılmış bütün kelimeleri Ve git! Kendi yankını bile duyamayacağın Bir sessizliğe doğru 15.02.2001