DERİN SÜKÜNET
Uzaklarda bir çello inler,
Derinden ve kırık,
Ruhumda sönüp gider bir mum,
Ben çaresiz ve kırgın.
Gömdüğümü sandığım ne varsa dökülür ardımdan,
Adım adım çoğalır
İçimdeki o sessiz fırtına.
Karanlık yutar bütün ayak izlerimi.
Acımadan büker boynunu hatıraların
Tutunamam
Savrulan toz zerreleri gibi hayata,
Avuçlarımda çözülüp giden bir kum saati,
Her tanesi düşerken ömrümün harcında,
Sadece keder
Sadece kimsesiz yalnızlık kalır parmaklarımda
En ağır olanıdır kelimesiz vedalar
Küllerinden doğmayan
Bir yangının yıkıntısında...
Ne bir ses,
Ne bir nefes,
Ne de bir sızı
Yalnızca gecenin bağrında yankılanan
O kahpe
O derin sükûnet.