DERİN YALNIZLIK

15.10.2026 63 okunma
En ıssız vaktinde sabahın, Kahveni unutacaksın Mutfağın solgun ışığında Fincanın kenarında biriken soğukluk, Ellerinden önce içine işleyecek. Saatin tik takları büyüyecek odada, Konuşmaktan vazgeçmiş olacak zaman. Perdeyi aralayınca tanıdık gelebilir bahçen Çiçekleri renksiz, Rüzgârı kimsesiz. Birlikte oturulan o bank, Mesken olacak yağmura. Ellerin alışkanlıkla uzanacak Yatağın öteki tarafına, Ten yerine soğuk çarşafların kırışıklığı Değecek avuçlarına. Bir yokluğa dokunmak bu olsa gerek O an anlayacaksın bunu. Kırgınlıklarını affetmeye çalışacaksın sonra. Geç kalmış bir merhamet İçinden sessizce geçecek bazı cümleler. Geri getirmeyecek affetmek kimseyi Boğazında düğümlenen o tek cümle Günlerce çıkamayacak içinden. Kimsenin sesi yok artık… Kalabalık sokaklardan geçeceksin, İnsanların yüzüne bakmadan. Her yüz biraz eksikliğini taşıyacak. Bir çocuğun gülüşünde, Uzaktan gelen bir şarkıda, Kapanan bir kapının sesinde bile Onu duyacak, Sonra hiçbir yerde bulamayacaksın. Gözyaşlarını ustalıkla saklayacaksın. Gülümsemeyi sürdüreceksin belki, Bunu kimse fark etmeyecek. Gidilmemiş yollara yürümek isteyeceksin. Belki başka şehirler, Başka denizler unutturur sanacaksın. Ama her durakta Kendi ayak sesinden önce Sessizliğim yetişecek sana. Vitrinlere yansıyan yüzünde Yavaş yavaş yabancı biri büyüyecek. Yorulunca çimenlere uzanacak, Gökyüzü kocaman olacak üstünde Bulutlar geçecek… Hiçbiri durup seni anlamayacak. Göğsünün ortasında ağırlaşan o boşluk, Nefes alırken bile canını acıtacak. Geceleri daha zor olacak. Lambayı söndürdüğünde Karanlık sadece odaya değil, İçine de dolacak. Bir zamanlar ev dediğin yer Yankısından korkulan bir koridor. Zamana kızacaksın sonra. Neden erken geldiğine, Neden geç kaldığına, Neden hiçbir şeyi yerinde bırakmadığına… Zaman cevap vermeyecek. Aynaya uzun uzun bakacaksın. Gözlerinin altında biriken yorgunluğu, Omuzlarına çöken o görünmez ağırlığı, İçinden yavaşça çekilen hayatı fark edeceksin. Kısık, kırılmış bir sesle O evin tam ortasında, Kimsenin dönmeyeceğini bile bile Birinin ayak sesini beklemeye devam edeceksin. 24.06.2010
— (0 oy)
Paylaş: Twitter· Facebook· WhatsApp

Yorumlar (0)

Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz!

Yorumlar moderasyon sonrası yayınlanır.

Ali Fırat Dicle — Diğer Şiirler

Tümü →