DİCLE ‘ME

İki temmuzda açtın gözlerini, Dünya küçüldü kollarımda, Baba oldum büyüdüm. Sen nehir oldun Önüne geçemediğim Dicle gibi aktın. Dalından ayrılmaya hazırlanan kuşum Ne kadar büyürsen büyü, Gözümde İlk kez kucağıma aldığım Küçücük mucizesin. Avucumun içine sığan ellerin Parmağıma tutunup Dünyaya güvenmeye çalışan diclem. Şiirlerimin tek mısrası, Dualarımın ortak adı. Benim en güzel yaram, En büyük gururum, İyi ki olmuşum baba dedirten En güzel sebebim. Değişiyorsun... Saçların uzuyor, Bakışların derinleşiyor, Sesin biraz daha büyüyor. Kendi göğünün altında, Kendi mevsimlerini kuruyorsun usulca. Bazen anlaşamıyoruz. Aynı evin içinde İki ayrı sessizliğe çekiliyoruz. Kelimeler yetmiyor birbirimize. Konuşmaktan derindir sevginin dili Kapını çalmadan, Işığının altından sızan ince çizgiye, Gece yarısı üstünü örtüp sessizce, Sana belli etmeden dualar ederken... Bir adım gerinde, Düşersen tutabilmek için bekleyen, Yürüyüşüne karışmayan gölgen. Bir gün uçacağını bile bile Kanatlarının güçlenmesini izleyen. Yarım kalan çocukluğum. Gidemediğim lunaparklar, Binemediğim dönme dolaplar, Koşamadığım sokaklar... Seninle tamamlandı. Sana hayatı öğretmeye çalışırken, Senden öğrendim yaşamayı. Çiçeğe neden bakılması gerektiğini, Yağmurun neden güzel olduğunu, Bir kediyi sevmenin mutluluğunu Kahkahanın bir insanı nasıl iyileştirdiğini... Senden öğrendim. Şiirlerimden taşan mısra, Şarkımdan yükselen ses, Duamdan eksilmeyen amin. Eskiden hüzünlü şarkılar, Şimdi hangi şarkıyı dinlesem, Bir yerinde sana rastlıyorum. Ömrümün en güzel bestesisin. Artık o şarkıda hüzün yok. Biraz özlem var, Biraz zamanın acımasızlığı, Biraz da büyümenin ince sızısı... Ama en çok sevgi var. Öyle büyük, Öyle derin, Öyle sessiz, sonsuz bir sevgi... Ömrüm yettiğince seni koruyacak, Dicle'm... Benden geriye Tek bir cümle kalacak, Seni sevmek… Hayatımın bana verdiği En güzel ömür sebebi. 02.07.2025