DİYEBİLSEYDİM
Sevgiyi yüksek sesle yaşayan olamadım hiç.
Cebindeki son sigarayı paylaşmak gibi.
Kimse görmeden yapılan küçük fedakârlıklar,
Sessiz dua, anlatılmayan korku gibi.
Özel günleri de unuttum çoğu zaman.
Takvim yaprakları düşerken
Sen benden küçük kutlamalar bekledin,
Ben ise birlikte yürüdüğümüz sokakların
Zaten yeterince kutsal olduğuna inandım.
Seviyorum da diyemedim.
O kelime yıllarca boğazımda bir düğüm
Ne zaman söylemeye yaklaşsam
İçimde eski bir kış başlar. İçim üşür,
Camlara buğu vurur, Sesim geri döner.
Sevgiyi gösteremeyen insanlar soyundan
Sarılmayı bilmeyen babaların,
Duygularını sessizce taşıyan annelerin
Çocuğuydum ben.
Bu yüzden birine çiçek vermek yerine
Üşümesin diye kaldırımın rüzgâr tarafında yürüdüm.
Bir günü kutlamak yerine
Sesin yorgun çıktığında
Dünyayı susturup seni dinledim.
Kimi söyleyerek büyütür sevgiyi
Kimi benim gibi susarak taşır.
Keşke bir kez olsun
Bir çiçeğin içine adını koyup
Gözlerinin tam ortasına bakarak
Seni seviyorum diyebilseydim.
19.01.2026