FESLEĞEN KOKULU GÜLÜŞLER

Denizin hafızasına düşmüş Bir kuş gölgesiydi kalbim, Bir anlığına kararan, Sonra kendini yeniden suya bırakan. Fesleğen kokulu gülüşlerinle, Girmiştin dünyama. Kuraklığa uzun süre direnmiş bir toprağın İlk yağmuru duyduğu anda Göğe açılan fideler gibi Kendiliğinden açıldı içim sana. Şimdi hangi yana baksam Yokluğunun bıraktığı ince çatlaklar. Bir duvarın içinden sökülmüş çivilerin izi, Bir kitabın arasına sıkıştırılmış Kurumuş bir çiçeğin tozu, Eksik ve suskun. Zaman görünmez bir hırsız, Masaların ahşabından sesini, Perdelerden gölgeni, Odalardan sıcaklığını, Senden kalan ne varsa Sessizce geri aldı kıyılarımdan. Ne çok sevdim seni ben. Kırılmış aynalarda çoğalan yüzüm kadar, Geceye geç kalmış tren sirenleri kadar, Denizin dibine çöken çıpaların sessizliği kadar. Hıçkırıklarıma rağmen. Sen giderken, ufkun kenarından silinen Bir kıta gibi çekildin gözlerimden. Ben arkana bakarken Gölgen uzadı. Önce sokağın sonuna, Sonra yılların ötesine, Sonra adının yankılandığı bütün boşluklara. Şimdi içimde, Kıyıya vurup geri dönemeyen dalgalar, Çatlamış bir saatin içinde biriken akşamlar, Adını söylemeye çalışan Yaralı kuş sesleri var. Bak, Ben hâlâ Kalbimin en sessiz yerinde Fesleğen kokulu gülüşlerinin Açık bıraktığı pencereyi kapatamadım. 04.12.1999