FIRAT DİCLE

Önümde uzun, tozlu yollar Ağırlaşan günler, Gecelere sığmayan yorgunluklar... Kalbin yön değiştirdiği güne doğdun. Doğdun Fırat’ım. Zamanın gerçekten çoğaldığını Sen gelince gördüm Dicle’m. Bir nehir daha açıldı içimde. Sizi büyüttüğümü sanırken, Siz büyüttünüz beni. Baba olmaya çalışırken insan olmayı yeniden öğrendim. Şefkatin sessiz dilini... Sabretmenin uzun nefesini... Karşılık beklemeyen sevginin En büyük güç olduğunu... İlk adımlarınız geçti bu evden. Küçük düşüşleriniz, Kanayan dizleriniz, Korkuyla bana çevrilen gözleriniz... Her acınızda yaralandı İçimde görünmeyen bir yer Her ayağa kalkışınız Gökyüzüm oldunuz göğsümde Anne babaların yüreğinde çocuklar Yürüyen mucize her biri. Fırat... Sen içimde çağlayan bir kuvvet. Kendine yol bulmaya çalışan bir su Engel tanımadan aktın yılların içinden. Dicle... Sen ışığı taşıyan bir duruluk. Sessizliğin bile huzur verdiği Berrak bir sabah gibi dokundun hayata. Birlikte, ömrümün dağınık notalarını Toplayıp en güzel şarkımı yazdınız. Lunaparkların renkli ışıkları altında siz kahkahalar savururken gökyüzüne, ben yavaş yavaş iyileşiyordum. Siz koşuyordunuz. Ben ise size yetişmeye çalışırken hayata yetişiyordum. Başka bir mevsimden geçiyoruz. Kapılar daha sık kapanıyor. Kulaklıklar dünyaya karşı kurulmuş Küçük surlar. Odalarınızın içinde büyüyen sessizlikler. Aynı evin içinde birbirimize uzaktan bakıyoruz. Bu büyümek mi? Yoksa hayatın bütün canlıları bir gün birbirinden biraz uzaklaştıran o görünmez yasası mı? Sevgi eksilmiyor. Yıllar onu azaltmıyor. Tam tersine... Derinleşiyor. Ağırlaşıyor. Kök salıyor. Siz değişiyorsunuz. Sesleriniz... Bakışlarınız... Hayalleriniz... Dünya sizi kendine doğru çağırıyor. Gözlerimde hâlâ iki çocuk Parmağıma sımsıkı tutunan Bir adım gerinizde... Gölgeniz kadar yakın, rüzgâr kadar görünmez. Düştüğünüzde tutmak yerine uçtuğunuzda da bakabilmek için. Siz benim yarım kalmış çocukluğumun tamamlanmış hâli En güzel yanılgım, En doğru kararım, En derin yaram, En güçlü ilacımsınız. Şiirim oldunuz çocuklar. Fırat... Dicle... Siz benim ömrüme düşmüş iki nehir değil, Denize dönüşmüş iki mucizesiniz. Bu yüzden içimdeki şarkıda artık hüzün yok. Her notasına değdi kalbiniz. Sizinle bu kalp atmaya, Bu sevgi büyümeye, Bu şarkı söylenmeye devam edecek. Benim sizden önceki hayatım bir taslaktı. Asıl metin siz geldikten sonra yazıldı. Dünyadaki bütün mevsimler geçse, bütün yollar silinse, bütün şarkılar unutulsa bile... Ben sonsuza dek sizin babanız olarak kalacağım. Çünkü insanın hayatta yazdığı en büyük eser, Arkasında bıraktığı sevgidir. Siz de benim En gerçek, En güzel, En sonsuz şiirimsiniz. 04.04.2026