GİTTİĞİN GÜNDE KALDIM

Bir tek sen gitmedin... Hayallerimiz kilitledi kapılarını Susan gülüşlerimiz Birlikte kurduğumuz yarınlar da topladı bavulunu... Kalan bendim. Son cümlenin ortasında, Adını söylemeye korkan dudaklarla, Fotoğraflara sığdırılmış anıların içinde, Sana ait ne varsa tutunarak Seni her gün yeniden kaybettim. Bir şarkıda, Bir sokakta, Bir yağmur kokusunda, Bir başkasının yüzünde... Kalbim bıraktığın yaranın sızısı Sessizce kanıyordu içimde. Herkes gibi bende Kalabalıklara karışıyor, Gülüyor bazen, Konuşuyor, yürüyor, yaşıyor Ama gece... Gece herkes çekilip gidince, Sessizlik yanıma oturuyor. Yokluğunun en ağır hâliyle doluyorsun odaya. Yastığımda sana ait bir koku arıyorum bazen. Telefonuma boş yere bakıyorum. Sanki yıllardır gelmeyen bir mesaj Bu gece gelecekmiş gibi bekliyorum. Kal diyemediğim günün pişmanlığı. Gelmeyeceğini bilmek kadar ağır Kızamıyorum sana. Ne zaman kalbime dönsem, Seni seven hâlim En çok yenildiğim. Senden geriye Tamamlanmamış hayaller, Gönderilmemiş mesajlar, Söylenmemiş cümleler, Her gece büyüyen bir özlem... Ne gözyaşı hafifletiyor, Ne zaman eksiltiyor. İçimde aynı yerde. Ben unutamadım. Kalbinin ev bildiği kişiyi En güzel alışkanlığım. En derin duam En sessiz sığınağım, En büyük yaram. Takvimler değişiyor, Mevsimler gelip gidiyor, Şehirler büyüyor, İnsanlar gelişiyor... İçimde bir yer, Gittiğin günde kalmış. Son bakışta. O vedada En çok da yoran. Sen öyle bir izdin işte. Silinmeyen, eksilmeyen, eskimeyen. Yıllar bile dokunamadı sana. Sen zamana değil, Kalbimin en derin yerine yazıldın. 04.12.2003