GÜLÜMSÜYORUM
İçimdeki şehirlerin nasıl devrildiğini.
Dudaklarımdaki ince kıvrım,
Ne neşenin yankısı
Ne de hayata verilmiş hafif bir selam…
Söyleyemediğim binlerce cümlenin,
Kabuk tutmayı reddeden
O eski yaranın sessiz mührüdür.
Kaç uykusuz gece sızdı
Şakaklarımdan,
Ben göğü saydım,
Yıldızlar beni kahrımla tarttı.
Kaç umut çatladı ortasından
Arkasında dönüşü olmayan tozlu yollar,
Issız patikalar bırakarak…
Gülümsüyorum evet…
Sahi sanıyorlar,
Yalan...
Yüzüme giydiğim bu ten rengi zırhı,
Acının çıplaklığını ellerden saklamak için taşıyorum.
Sırf kimse basmasın diye
Kırıklarımın üzerine.
Ben gülüyorum…
Oysa içimin en kuytu,
En koridorlu karanlığında
Kalbim kan kaybediyor usul usul
Derinlerden gelen
Sadece hüznün tanıdığı
O kimsesiz ses,
Yine senin adını fısıldıyor göğe.
Bu tebessüm ki,
Yangınlarla yıkanmış
Üzerine çekilmiş hikâyemin
İpekten hafif,
Dağdan ağır bir perdedir ancak.
Dövüşüyorum kederin ortasında gülüşümle.
İçimde bir ümit ölüyor her akşamüstü,
Her sabah kan revan içinde
Belki diyorum…
Belki yarın sabah,
Silinir göğsümden karanlığın son kırıntısı
Belki kabuk bağlar zamanın bıçak izleri.
O saklı haykırış özgürleşir de
Daha derin,
Daha hakiki bir tebessümle
Yeniden başlarım hayata.
23.06.2026
(Haci Hasan Başaran'ın Duygulu sözlerinden)