GÜNEŞİ UNUTMAYANLAR
Suskunluğun göğsüne dizilen cümlelerin,
Kendi yankısından korkan şehirlerde
Yankılanan son çığlığıdır bu.
Korkunun gölgesinde büyüyen çocukların
Ekmeğe sürdüğü o masum umut,
Cellatların merhametine kalmayacak kadar
Kutsal bir direnişin adıdır.
Geceyi bölen sessiz adımların,
Toprağın altına gizlenmiş köklerin
Güneşe doğrulma ihtimali.
Eksik kalan yanlarımızın,
Dökülen son yaprakla fırtınaya fısıldadığı
O kadim antlaşma
Unutmamak,
Kaybolanın izini sürmek
Kanlı ellerin sildiği tarihi
Yeniden tırnaklarımızla yazmak.
Bütün yıkıntılara rağmen
Kalbimizde büyüttüğümüz o lekesiz gökyüzünün.
Aynalarda sırdaşını yitirmiş yüzlerin,
Karanlığın koynunda saklanan
O yorgun ama teslim olmayan bakışların.
Prangaların bile inceltemediği
O çelikten iradenin,
Zamanın pasına inat
Direncini koruyan adıdır.
Duvarlara çizilen yarım kalmış resimlerin,
Sokak aralarında çınlayan
Kayıp çocuk seslerinin.
Rüzgârın savurduğu küllerden
Yeniden doğan o kadim yangının
Teslim olmamak, gölgelere yenilmemek
Gecenin en zifiri anında bile
Şafağın söküşüne sadık kalmak.
Avuçlarımızda biriken o sıcak öfkenin,
Suskunluğun bendini yıkan
O büyük nehirlerin taşma vakti.
Bütün kırılmış dallarımıza,
Eksiltilmiş takvimlerimize rağmen
Toprağa düşen her tohuma sözümüzdür
Güneşi bu yıkıntıların arasından
Kendi ellerimizle doğuracağız.