HEWLER’E UZANAN

Biriken kelimeler yığılıyor kapısına ömrün Amed’in taş kaldırımlarından Hewler’e uzanan O soluk soluğa kalmış sessizliği Bölüşelim seninle Ekmeği böler gibi çoğaltırsın gülüşünü Her şafak sökümünde tenhalarda unuttuğum Gölgemi ararım Yeryüzü dediğin O büyük sürgün yerinde Bir parça huzur bulmak için hangi kapıyı çalsak İçeriden hüzün çıkar Olsun Yine de yaşamak denilen bu çetin yokuşta Seninle aynı göğün altında soluklanmak var Bir kuşun kanadına iliştirilmiş umut gibi Her şeye rağmen baştan başlamak var Bu şiir burada bitmez, Biliyorum senle çoğalan, Sensiz eksilen ne varsa koyalım orta yere Yarım kalmış ne kadar rüya varsa Bu defa uyanık görelim.