İÇİMDE TAŞINAN ŞEHİR

Bir göçün iç cebinde unuttum kendimi, Katlayıp koydum kalbimin astarına adını. Gece, kırılmış pusula avuçlarımda, Kuzey yerine seni gösteriyordu hep, Sana çıkıyordum kayboldukça Beni hatıralarının gölgesi Sürüklüyordu ayaklarım yerine Yollar vardı, uzun, ürkek, suskun… Bir kısmı çocukluğuma açılan, Bir kısmı senden sonra içime çöken Issızlığın paslı kapısına. Alnımın ortasında bir sızıydın, Gecenin nabzında saklı bir ürperti. Boğazımda cam kırıkları, Uçurtmalarına bağladım fırtınalarımı Rüzgârın savurduğu yerde eksildim biraz. Kimsenin yaşamadığı, haritalardan silinmiş Yıkık şehrin ayakta kalmaya direnen Son sokağında yeniden öğrendim beklemeyi. Duvarları unutulmuş evlerin gölgesinde, Enkazın içinden geçen tek çocuk kahkahası, Yeniden hatırlattın gökyüzünü Ölmeye yüz tutmuş kente 23.11.2013