İSTANBUL YİNE YAĞMURLU

İçimde yıllardır kapanmayan Bir kapının aralığına vuruyor Akşama yaslanan yağmur Seni kaybetmek düşüncesi, Göğsümde büyüyen karanlık bir deniz. Suskunluğunda fırtınalar koparan, En sıradan vedalarda sonunu bekleyen. O korkunun küllerinden doğan Bir adam görüyorum kendimde. Ulaşmak için heceden köprüler, Her şiirde biraz daha yaklaştığımı sandım. Sen hayatın tam ortasında, Gözlerini kaçırmadan konuşan bir hakikat Ben ise kıyısında bekleyen, Kendine bile ait olamamış bir gölge. Varmak isteyen yorgun bir gemi Limanına sığındım. Hayat, başka fırtınaların adresine, Kırgınlıklar sesini kaybetti, İnsanın içindeki en ağır vazgeçişin, Vazgeçemediği… Yaşamayı öğrenmesi. Şimdi geceler uzun, İstanbul yine yağmurlu. Sokak lambalarının altında Uzuyor yalnızlığımın gölgesi Ayrılık çoktan yaşandı belki, Vedası bir türlü söylenemeyen. İçimden çıkarmaya çalışmak seni… Gökyüzünden, Bir yıldızı söküp atmak kadar anlamsız Özgür bırakırken bir kuşu Hâlâ sevebilmeyi bilmekmiş sevgi. Aynı yerde duruyor en çok korktuğum Giderken, ardından kapanan kapının sesi Bende kalan son duvarı da yıkacak. Hayata tutunabilmek için Ne çok şey feda etmişim. Bekleyişlerimi, Umutlarımı, Yeniden başlayabilme cesaretimi. Eğer bir gün sessizce kaybolursam, Bu sevgimin eksikliğinden değil, Sana ulaşmak için çıktığım yolun Kendimden fazla tüketmiş olmasından Senden sakladığım o son cümle... Adına rastladığımda hızlanan kalbim... Yağmurun dinmeyen yüzü Tuttuğu bir İstanbul vaktinde, Arkama iz bırakmadan gidersem, Sana kavuşamayan tarafımı Orada bırakmış olacağım. 14 04 2023