KALBİMİN KIYISI

Taş atmadım kalleşçe kimsenin kaderine, Herkes kendi karanlığında hapsedildiği gecede Üşüyor amansız başka türlü. Eğildim yalnızca kendi kanayan yaralarıma, Bir de yetim bir kuşun kırık kanadına, Sessiz, uzun ve direngen... Sonra kendi içime çekildim, O kilitli, o terk edilmiş odaya. Zindan yıllarının ağır gölgeleri, Penceremde hiç bitmeyen kıştan kalmış bir ayaz. Konuşsaydım, kelimelerim Anlaşılmaz, yabancı bir dildeki çığlık gibi Düşecekti vurdumduymaz kulaklara. Sustum... Sustum da dağlar çatladı. Günler, kurşuni Puslu bulutlar gibi geçer insanın tepesinden. Derken ansızın bir ışık patlar ruhunda Sıcak bir gülüş, dik bir bakış, nisan rüzgârı... Zaman durur, saatin zembereği kopar. Koca dünya, bir anlığına Yalnızca kalbinin çarptığı o yere kadar küçülür. Çıkmasaydın karşıma, Aynı kör sokaklarda dolanıp duracaktım belki, Aynı gökyüzüne bakıp O hürriyeti hiç görmeden. Kıyısında yaşadığı denizin Suyunu o azgın sesini hiç duymamış bir garip gibi... Sen öğrettin bana sevdalım, İnsanın içinde direnen ikinci bir hayat olduğunu, Prangalara aynalara sığmayan bir ruh taşıdığını. Öldürüyorum gerçekten bazılarını, Aklımdan, kalbimden söküp atıyorum isimlerini, izlerini. Unutmak, toprağın o cömert merhameti Kandan, Üstünü örter acıdan sızlayan yerlerin Ölümü düşünmek değil beni narin tutan, Beni yaşatan Ufukta duran o kaçınılmaz ihtimal Omuzlarımdaki o ağır yük Kanarya nasıl bilirse açık gökyüzünü, Ben de mutlak özgürlüğün varlığını bilerek Daha çok dişimi sıkıp dayanıyorum hayata. Dicle gibi, Fırat gibi bir nehir boyu Ağlayabilmeyi. Akan gözyaşlarımla derdimi dökmeyi... Sessizliğimde sakladığım O kanlı mevsimler çiçek açacak bir gün. Hiç kimseye kendimi anlatmayacağım artık, Beni anlayanlar, o fırtınayı aşanlar Çoktan gelip vurmuş olacak kalbimin kıyısına... 05.06.2026