KARANLIĞIN İÇTİHADI

Göz bebeklerime yürüyen bir mefta, Ne mezarı belli Ne yasını tutan. Göğsümde taştan bir nabız, Tabutsuz gömülmüş ölüm Mahkemenin bakmadığı suçlardan Yargıladım kendimi. İçimin haritasını yaktım Her yasadışı gecede. Karanlığın verdiği sahte pasaport Son sürgündüm ismimi saklayan Sarılan ölü yanlarımız Ten yerine dokundum Çürüyen bir yalnızlığa. Yeni bir organ gibi Büyüdü içimde. Sonra ikinci bir gece Yerleşti karanlığıma. Çıkardığı her ses Biraz daha yaraladı zamanı Duvara çarpan bir saat, Tozlanan ilk ayna, Kendimin bile uğramadığı En karanlık oda... Orada yaşadım ruhuma misafir, Orada öğrendim Kendi bedeninde Nasıl sürgün kaldığını. Geriye yürüyen bir beden, Nefes alan bir harabe, Adını taşıyan Boş bir yankıydım. Artık karanlık değil gece. Gece, İçinde taşıdığın Hiçbir sabahın diriltemeyeceği Tanrısız bir mezar. 17.06.2001