KATRAN YALNIZLIK
Gırtlağımıza batan dumanda
Hangi filtre temizler günahları
Birlikte söndürdük kül tablasında
Göz göze gelmeye korktuğumuz yarınları.
Kibritin çakıldığı o ilk andı kandırmaca,
Ateşi bizdik, yanan ise zaman.
Parmaklarımızı sarartan tütün
Ömrümüzden çekip aldığımız o son duman.
Ciğerlerimize çöken katran yalnızlık,
Ne zaman biz desek,
Harfleri öksürdü geceler.
Sırf dudak alışkanlığı kalsın diye dilimizde,
Ziyan ettik taze baharları,
Ceplerimizde kırıntısı kaldı geçmişin.
Şimdi zehir saçan son pakette,
Dudaklarının izi var kâğıda geçen.
Ciğerlere çektiğimiz aşk değil,
Bizi yavaş yavaş öldüren,
Bırakmaya kıyamadığımız
O tiryakilik...
08.10.1999