KENDİ IŞIĞIMA YÜRÜRÜM

Hazır hissetmeyi bekledim yıllarca. Sanki insanın içine bir gün ansızın Işıklı bir sabah dolacak da Korkular susacak, Yaralar kapanacak, Kalp diyecek ki... Aha şimdi. Peronda kalan bendim. Trenleri uğurlayan, Camlarda yüzünü izleyen, Gitmek yerine İçini kemiren rüzgârı dinleyen. Zamansızdım… Ne tam kış oldum Ne bahara vardım. Dağların doruklarına baktım uzaktan, Karların içindeki o sessiz gururu sevdim. Hiç çıkamadım Hep kıyılarında dolaştım hayatın. Denize ayaklarını ıslatan yalnızca. Derinine cesaret edemeyen. Hep seni bekledim. Bir felaketin gelişi yerine, Bir mucizeyi bekleyen. Sebebim oldun. Uykusuz gecelerimin, Duvara çarpıp geri dönen sözlerimin, Masada soğuyan çayların sebebi. Yokluğunun karanlığında büyüdüm Gölgende fazla yaşadım senin. O kadar yakındım ki sana, Kendimi kaybettim yaklaşırken. Ellerimi bağlayan görünmez bir his Bir zincir. Belki umut, Belki korku, Belki de insanın kendi içine sapladığı keskin bıçak. Hep seni bekledim. Bir ömrün eşiğinde Seninle yürüyen hep gölgen. Onu kıskandım. Geceleri birlikte uzayan o, Sabahları ilk ışığı gören o. Ben ise uzaktan bakan Kırık bir pencere. Ellerim boş, Gözlerim yorgun, Kalbim sana çıkan bütün yolları ezberlemiş. İçimde küçücük bir ihtimal. Küllerin altında saklanan son kor Beklemeyi bırakırım bir gün Kendime yetişirim senden önce. O gün ilk kez Birinin gölgesine değil, Kendi ışığıma yürürüm. 04.12.2002