KÜL RENGİ

Üstümüze örtüyor gökyüzü karanlığı, Geceyi aynı yaşamıyor herkes Kimi yıldızların altında eksiliyor sessizce, Kimi oyuluyor kendi yalnızlığının mermerinde Sen, en çok sakladığım yaraların dili Ben ise o suskunluğun kıyısında unutulmuş bir kıta. En parlak sabahlarımın ışığını alıp gittin, Ardında paslı sonbaharlar bırakarak. Vakitsiz inen bir kar tüm renkleri örttün içimde. Ey adını kalbimin çatlaklarına işleyen uzaklık Kırık rüzgârlar saldın düşlerimin üzerine. Söküldü kolları pencerelerimin, Birer birer terk etti beni sesler. Söyleyemediğin her sözün ardından İçimde başladı başka bir çöküş Siyah bir nehir gibi doldun odalarıma Boğulurken kendi derinliğimde, Kimse fark etmedi suyun yükseldiğini. Şimdi her şey kül renginde. Saatler durmuş bir yağmurun altında Yorgun ellerimde dağılan hatıralar, Eski bir haritanın silinen yollarında Karanlığın tenha yerinde oturuyorum artık. Bir kandilin son titrek ışığı kadar kırılgan, Bir mezar taşındaki yarım isim kadar eksik. İçimde kimsenin ulaşamayacağı kadar derinde, Senin gidişinden arta kalan Sessiz bir uçurum büyüyor. 01.06.2026